Mér var bent á aldeilis yndislegt ljóð sem mig langar að deila með ykkur. Í heimildinni sem ég hef í höndunum er það sagt eftir Nadine Stair en Guðrún er viss um að það sé eftir Jorge Luis Borges. Höfundurinn, hvor sem það nú er, skrifar ljóðið 85 ára að aldri.

..........


Ef ég fengi að lifa lífinu upp á nýtt, myndi ég vilja fá að gera fleiri mistök.

Ég myndi vilja slaka meira á og vera mýkri,
ég myndi vilja vera heimskari en ég hef verið í þessari ferð.

Ég myndi ekki vilja taka hlutina eins alvarlega,
ég myndi vilja taka meiri áhættu, klífa fjöll og synda í fleiri vötnum.

Ég myndi vilja borða meiri ís og minna af baunum.

Ég myndi kannski hafa fleiri raunverulegar áhyggjur,
en ég myndi hafa færri ímyndaðar.

Þið skiljið....
ég er þannig manneskja sem er varkár
og skynsöm
klukkustund eftir klukkustund, dag eftir dag.

Ó, víst hef ég átt mínar góðu stundir
og ef ég fengi að byrja upp á nýtt
myndi ég reyna að hafa það bara stundir.

Eina eftir annarri
í stað þess að lifa í svo mörg ár fyrst.

Ég hef verið þannig manneskja sem aldrei fer neitt
án hitamælis, hitabrúsa, regnkápu og fallhlífar.

Ef ég fengi að lifa lífinu aftur myndi ég ekki setja eins mikið í töskuna.

Ef ég fengi að lifa lífinu aftur
myndi ég byrja að ganga um berfætt fyrr á vorn
og halda því áfram lengra fram á haustin.

Ég myndi dansa meira, fara oftar í hringekju
og ég myndi tína fleiri fagurfífla.


..........

Mikið ofboðslega getur hún Guðrún frænka mín verið skemmtilegur félagsskapur .... eins og öll fjölskyldan auðvitað .... ég leggst pottþétt brosandi á koddann í kvöld.

Dálítið langt síðan ég hef skrifað eitthvað síðast............hhmmm...........bissí eins og allir aðrir á þessum tíma.

Við fengum hana Helgu mína í heimsókn núna fyrir helgi og Kristínu dóttur hennar. Alveg meiriháttar yndislegt að fá þær, ég er einhvern veginn bæði endurnærð og þreytt eins skrítið og það hljómar. Hér er sko hreinlega búinn að vera skítakuldi - það þótti ekkert svakalega fyndið í minni vinnu að ég hefði þurft að lána íslensku gestunum mínum hlý föt svo þeir treystu sér úti í danska veturinn.

Eins og ég er búin að vera ánægð með að vera hérna verð ég að viðurkenna að á þessum árstíma fær maður hrikalega heimþrá. Það hjálpar nú ekki heldur að hér eru nánast engar ljósaseríur sem gera allt svo bjart og krúttlegt heima. Ég hélt að þetta væri vegna þess að rafmagnið væri svo dýrt að Danirnir tímdu ekki að hafa ljós en mér er sagt að það sé ekki ástæðan heldur séu þeir bara svona hófsamir !!! Held sjálf að þeir treysti sér ekki til að vera nógu lengi úti í kuldanum til að hengja upp helv.... seríuna!!! Svo gæti ég orðið gubbað yfir þessum blessuðu fléttuðu hjörtum þeirra og jólanissunum ...... Danir virðast ekki hafa hugmyndaflug í annað jólaskraut. Alveg hreint yfirgegnilega ljótt og ósmekklegt allt saman, eða næstum allt. Maður dauðhrekkur við ef maður rekst á smekklega jólaútstillingu eða skreytingu. Hér er allt svo hefðbundið að það ætlar að drepa mann, ég heyrði td talað um það í útvapsþætti að sést hefðu aðventukransar með öðrum lit en rauðum ..... útvarpsmaðurinn hreinlega hringdi í prest til að vita hvað þetta táknaði eiginlega !!!

Svo eru alltaf einhverjir sem hafa bara verið of óheppnir þegar smekklegheitum var úthlutað. Danir sem eiga næstum engin jólaljós, ná samt að eiga amk EINN sem hengir upp æpandi viðurstyggilega blikkljósaseríu sem myndi sóma sér vel á hvað strippbúllu sem er ..... og auðvitað býr hann í húsinu mínu. Þessi ófögnuður tekur á móti mér á hverju kvöldi þegar ég kem heim - þvílík gleði.

Við mæðgur erum óvenju hófsamar í jólaskreytingum (henti öllu jólaskrautinu nebblega) og litur jólanna í ár er dumbrauður, ótrúlega hefðbundið miðað við bleiku jólin í fyrra og gaddavírsjólatré og annað viðlíka frá fyrri árum. Hans þarf auðvitað smá aðlögun svo við byrjum rólega. Við Berglind þurfum auðvitað að koma okkur í jólaskapið og erum núna uppteknar við að finna upp jólasiði til að kenna Dönunum. Þeir vita auðvitað ekki nokkurn skapaðan hlut um íslensk jól og hafa hvort eð er þá trú að við séum undarleg með afbrigðum. Við erum að hugsa um að notfæra okkur það og mæta með nokkur skemmtileg atriði. Við erum nú þegar byrjaðar að æfa "jólaleikritið" sem við auðvitað segjum að sé alsiða á öllum íslenskum heimilum. Við hyggjumst taka eigin uppfærslu af "Moldvarpan sem vildi vita hver skeit á hausinn á henni" sem er aldeilis stórskemmtileg barnabók ef einhver kannast ekki við verkið. Síðan er auðvitað alltaf sungið svo mikið af jólasálmum hjá Dönunum. Við erum að leita að góðum slögurum sem eru meira í ætt við "Det var brændevin i flasken" en "Bráðum koma blessuð jólin" og hyggjumst halda stuttan konsert með vel völdu prógrammi......og auðvitað segjum við öllum að þetta séu íslenskir jólasálmar.

Það er ekki endilega víst að þetta auki jólagleði hjá Hans og fjölskyldu, en við mæðgur skemmtum okkur vonandi vel........og gleymum því smástsund að þetta eru fyrstu jólin okkar án fjölskyldu og vina.

Ég ferðast þessa dagana með almenningsfararfækjum af ýmsu tagi, strætóum, lestum og nýja flotta Metróinum. Þetta tekur allt saman laaaaaangan tíma á hverjum degi en er aftur á móti rosalega afslappandi. Þegar maður er á bíl er maður alltaf yfirspenntur að pirra sig yfir hinum hálfvitunum í umferðinni og kemur oft illa upptrekktur á áfangastað. Þegar maður er í lestinni hefur maður aftur á móti ekkert um það að segja hvernig ferðin gengur og dúllar sér því bara við að mála sig fyrir sætu strákana í vinnunni og lesa blöðin og svoleiðis. Aðalbaráttan er að halda sér nógu vel vakandi til að fara ekki framhjá sinni stoppustöð. Þetta gerir það að verkum að ég amk mæti svona líka afslöppuð og kát í vinnuna á morgnana .... og ennþá glaðari heim. Hentar mér aldeilis prýðilega .... þó ég gæti alveg þegið aðeins styttri ferðir í hvert sinn.

Í þessari viku einmitt í lestinni, búin að gera mig svaka sæta, datt ég einmitt niður á grein í blaðinu sem er búin að sitja pínulítið í mér síðan. Greinin var auðvitað skrifuð af konu - hvað annað - og fjallaði um hversu viðkvæmar konur eru fyrir kommentum og gríni um útlit sitt. Karlar hika ekki við að stríða félugum sínum á skalla, bumbu og álíka sjarmerandi útlitseiginleikum og öllum finnst það hrikalega fyndið ......... líka þessum feitu og sköllóttu. Ef ég myndi segja við konu "djöf.... ertu orðin feit manneskja, þú ert að verða eins og fjölbýlishús, hversu mikil eru eiginlega lóðagjöldin orðin hjá þér??" ........ þá yrði a)ég samstundis óvinur vinkvenna minna nr.1, með tilheyrandi upprifjunum á þessum sárafáu göllum mínum og ennþá færri mistökum í lífi mínu b)blandað tóner útí kaffið mitt í vinnunni c)á barnum - brotin í mér 3 rifbein, 1 nef, sprengt miltað og bitið aftan vinstra d)mér hent fyrir björg í fjölskyldunni ..... o.s.frv.

Okkur þykir sjálfsagt að segja svona hluti við karlmenn, en ef þeir myndu koma með eitthvað álíka til baka færum við yfirum. Hver kannast ekki við það að hafa hlustað á vinufélaga/vinkonu segja "æi ég fitnaði svo í fríinu/um jólin - nú VERÐ ég að fara að taka mig á" og maður lýgur á ljóshraða til baka "hvað seiiiiigirðu, bölvuð vitleysa, það sést alls ekki neitt, þú lítur svooooo vel út svona" um leið og maður hugsar "Gvuð hvað ég er fegin að hún er þó farin að taka eftir þessu, hélt hún myndi bara ekki stoppa fyrr en við 200 kílóa markið"

Að vísu erum við konur margfalt duglegri við að hrósa hver annarri og peppa upp ..... en hvers virði er það ef það er meira og minna svona hrikalega falskt. Hvað er eiginlega að því að kommenta á eitthvað sem er ekki 100% stórfenglega glæsilegt við konur - hver segir að við þurfum alltaf að vera svona sætar/sexý/grannar/tilhafðar og það allt. Ég held að partur af óörygginu og vanmáttarkenndinni hjá konum liggi að einhverju leiti í þessu. Ekki bara því að sjá öll endalausu módelin sem líta svona og hinsegin megaflott út. Þetta er okkur sjálfum að kenna. Ef við værum bara hreinskilnar hver við aðra og segðum hvað okkur finndist jákvætt/neikvætt, gott/vont, fallegt/ljótt, kostur/galli þá er ég viss um að sjálfsmynd okkar sjálfra og þeirra sem umgengust okkur myndi stórbatna.

Ég á almennt auðvelt með að umgangast fólk, allar sortir ... nema þessa yfirborðslegu. Ég veit aldrei hvað snýr fram og aftur á fólki sem er alltaf með fleðulæti og brosir 5 hringi.....og það er fólkið sem gerir mig óörugga. Mér líður alveg hreint hrikalega illa nálægt þessu liði, maður veit ekki hvort maður á að gráta eða hlægja. Hinn klassíski íslenski dóni (af báðum kynjum) sem kann ekki að ljúga og segir bara "Djíses hvernig datt þér í hug að kaupa þetta sófasett, hrikalega ljótt maður" er aftur á móti algjört gull í mínum augum. Þú getur alltaf verið viss um að það sem það segir, meinar það þó ..... það er alltaf betra að díla við gagnrýni sem maður fær í andlitið en hina sem kemur á bakið.

Ég hef 2 pínulítið pínlegar lífsreynslusögur af þessu. Fyrir löngu síðan var ég í saumaklúbb (pjúk) og í þetta skiptið hittumst við á mánudagskvöldi. Ég hafði um helgina orðið mér úti um myndarlegt glóðurauga .... hafði verið í heimsókn hjá frænku minni sem átti (og á enn) lítinn strák (ekki svo lítinn lengur sko). Ég hafði setið með hann í fanginu og í einhverju brussukast hjá okkur báðum náðum við að skella hausum saman með þessum afleiðingum. Ég reyndi auðvitað að meika yfir það mesta áður en ég fór í saumaklúbbinn en það sást á 15 metra færi í ljóslausu húsasundi að ég var með glóðurauga, hvað þá í upplýstri stofunni. ENGINN í saumahlúbbnum sagði aukatekið orð um glóðuraugað en þær störðu stíft á augað allt kvöldið. Ég ákað að bíða þangað til þær ropuðu einhverju út úr sér og þegar ég uppgötvaði að það var ekki að gerast þá ákvað ég líka að ég hefði lítið í svona saumaklúbb að gera og mætti ekki meir. Daginn eftir mætti ég frænda mínum í stigaganginum hjá mömmu og hann öskraði á mig "hva, varstu í slagsmálum" áður en hann sagði hæ !!!!

Hin var núna nýlega, þegar kurteisu og vel uppöldu dönsku vinahjón Hans komu við hjá okkur. Frúin fór eitthvað að dásama lúkkið á stofunni og varð svo pínu vandræðaleg þegar hún uppgötvaði að það var sko bara búið að sparsla en alls ekki mála. En það er auðvitað mannasiðir að hrósa nýjum hýbýlum, þó manni finnist þetta mesta rottuhola.

Þetta er því ný áskorun - í viðbót við dodo 3svar í viku - konur, verið hreinskilnar hver við aðra og takið gagnrýni sem grundvöll til að skoða málið aftur - og þannig getur maður kannað hvort maður er yfirhöfuð á sama máli. Og það er jú alltaf manns eigið mat sem skiptir mestu.

Hæ allir þetta er Berglind sem skrifar .... ég ætla bara að benda ykkur á kommentakerfið sem ég var að setja inn fyrir mömmuna mína þið sjáið það beint fyrir neðan hvern pistil í vinstra horni og þar getið þið tjáð ykkur um það sem ykkur liggur á hjarta. Þar að auki er gestabókin nú komin á betri stað - hérna til hægri ---> og þið getið kvittað þar eins oft .... nú eða sjaldan og ykkur lystir!!

Mamma verður sennilega ekkert ánægð með að ég sé að skipa lesendum sínum svona fyrir en þið vitið flest hvað ég er frek!!! (",)
posted by berglind

Veii, ég á vini og fólk er aftur farið að tala við mig í vinnunni......

Ég fann nefnilega loksins eitthvað sætt að segja um Danina (phjúkk - eins gott sko). Danir eru nebblega með eindæmum vinalegir og þægilegir að kynnast. Fólki hér er frá unga aldri kennd sérviska eins og kurteisi og mannasiðir. Maður lærir alltaf eitthvað nýtt í útlandinu sko. Þeir eru líka miklir húmoristar og taka sjálfa sig ekkert of hátíðlega. Það er því voða þægilegt að vera útlendingurinn í dönskum hópi. Fólk hérna leggur sig hreinlega fram við að gefa sig á tal við mann og að vera kammó og almennilegt..... en ekki bara gjóar á mann augunum og svipurinn segir "æi greyið hvað hún er glötuð eitthvað" - og það sem er enn furðulegra er að þetta virðist gilda um alla aldurshópa. Ólíkt Íslendingum sem eru svo stífir og miklir töffarar, með endalausan rembing að það verður stundum óendanlega kvalafullt að reyna að halda uppi samræðum við þá. Þeir eru alltof mikið að spá í að vera nógu svalir og að allt lúkki nú vel, getur verið alveg endalaust pínlegt að fylgjast með.

Annars eru Danir nú óþolandi roggnir með sig þessa dagana, og hafa fundið enn eina ástæðuna til að skála. Í síðustu viku voru birtar niðurstöður könnunar um hversu títt hinar ýmsu þjóðir nytu ásta. Þar lentu Danir í 3ja sæti, 152 sinnum á ári takk fyrir .... og það færði þeim bronsið. Frakkar voru auðvitað í efsta sæti en hvergi sást bóla á Íslendingum - amk ekki í 10 efstu. Meira að segja Bretar voru líflegri en Íslendingar og þá er nú fokið í flest. Þetta er auðvitað ákaflega pínlegt fyrir mig og ég hef ítrekað lent alvarlegu heyrnarleysi vegna þess að fólk er að nudda mér upp úr þessari fjandans könnun. Hans er auðvitað í alsælu að tilheyra þessum ofurmennum ástarinnar, lætur núna eins og hann sé Don Juan de Marco og er óendanlega góður með sig. Það hefur að vísu þægilegar aukaverkanir svo ég hef nú ekkert kvartað upphátt yfir því - á meðan hann gengur ekki með grímu og herðaslá læt ég það eiga sig með öllu. En það er amk ljóst að Annabell Chong er ekki af íslensku bergi brotin.

Ég skora því á ykkur kæru landar að taka nú höndum saman (nú eða öðrum líkamshlutum, eftir smekk hvers og eins) og reyna að gera betur fyrir næstu úrslit. Ég minni á að hér er gamla góða höfðatalan í góðu gildi og loksins tækifæri til að ná verðlaunasæti í einhverri íþróttagrein - ekki er vonin mikil í fótbolta, handbolta eða öðru slíku. 152 sinnum á ári er uþb 3svar í viku svo hér er verk að vinna. ÁFRAM ÍSLAND !!